Blog

Wat nou Max, ik wil niks kopen…

Het is nogal een hectische dienst, rommelig begin en een grote patiënten stroom, zo stond ik twee weken geleden om 12 uur buiten gewoon aan mijn peuk te trekken alsof mijn leven er vanaf hangt. Zielig eigenlijk hé werk je samen met kanker patiënten en wat doe jij? Maar goed dat is niet de boodschap…
Lees verder

Kanker aan je balzak

Hi Tom goedemorgen, eigenlijk moet ik meneer Casus zeggen maar goed hij is 21 jaar en ligt hier vanwege een BEP kuur, en nee het is niet Beppen als in praten maar een drie tal medicijnen, namelijk: Bleomycine, etoposide en cisplatine. Waarom in hemelsnaam die C van ciplatine naar een P is gegaan mag Joost weten.

9 mei 2009 – En hoe nu verder

Vechtend tegen de bierkaai groei ik op, verwerken heb ik het nooit kunnen doen. Verwerken is trouwens helemaal niet mijn sterkste punt. Daarom schrijf ik ook. Maar goed de jaren verstrijken ik begin aan mijn pubertijd waarin alles onzeker wordt en ik niet meer verder durf. Daarna volgt mijn coming out, het zijn kleine spelden…
Lees verder

9 mei 2009 – Crematie

Het is gebeurt, die 9 mei liet mijn oma het leven. Ik verloor mijn steunpilaar en bleef over met twee ouders en een broertje, ik hechtte heel veel waarde aan mijn oma en soms had ik het idee dat zij de enige was die mij begreep

9 mei 2009

Ik zit aan het bed op een kleine IC ergens aan het bed van een dame, mijn kleine handje in het hare. Ze slaapt, op het scherm staan cijfertjes en piepjes, kronkel lijntjes, op de borst van de dame zitten stikkers, stekkers en slangetjes.

Grafkanker

“Grafkanker pleuriszooi” mijn patiënt is gefrustreerd en slaat met zijn hand tegen de deur. Resultaat? Kapotte klauw en een gat in de deur.

Alleen overblijven.

Gisteren zat hij hier, Luuk de jongen waar ik jaren geleden een keer mee date. Hij kwam mijn nieuwe huisje bekijken, Luuk is een leuke gozer toen der tijd wilde hij te snel en dat schrok mij af.

Niet springen op het waterbed

Vannacht zit ik naast het bed van Nelly, een honderd plusser die deze week te horen heeft gekregen dat ze mij en vele Nederlanders niet gaat overleven. Het bijzondere van mijn vak is dat je veel kan vragen, zeggen en doen.

blue tape measuring on clear glass square weighing scale

“Die dikke”

Jup ik ben zo leuk met stagiaires, de relatie stage begeleider – stagiair is er een waar ik een gruwelijke pesthekel aan heb. Ik ben nooit echt leuk begeleidt, enerzijds is dat iets waar ik zelf wat aan had kunnen doen en de andere kant… Ja hoe zeg je dat netjes? Mijn sommige van mijn stage begeleiders gingen niet per auto of per fiets naar huis maar per bezem.

Het laatste uur.

Ik pak zijn hand en in mijn witte quarantaine overal, met pril, mondkapjes en haarnetje zit ik naast zijn bed.