Blog

9 mei 2009 – Crematie

Het is gebeurt, die 9 mei liet mijn oma het leven. Ik verloor mijn steunpilaar en bleef over met twee ouders en een broertje, ik hechtte heel veel waarde aan mijn oma en soms had ik het idee dat zij de enige was die mij begreep

9 mei 2009

Ik zit aan het bed op een kleine IC ergens aan het bed van een dame, mijn kleine handje in het hare. Ze slaapt, op het scherm staan cijfertjes en piepjes, kronkel lijntjes, op de borst van de dame zitten stikkers, stekkers en slangetjes.

Grafkanker

“Grafkanker pleuriszooi” mijn patiënt is gefrustreerd en slaat met zijn hand tegen de deur. Resultaat? Kapotte klauw en een gat in de deur.

Alleen overblijven.

Gisteren zat hij hier, Luuk de jongen waar ik jaren geleden een keer mee date. Hij kwam mijn nieuwe huisje bekijken, Luuk is een leuke gozer toen der tijd wilde hij te snel en dat schrok mij af.

Niet springen op het waterbed

Vannacht zit ik naast het bed van Nelly, een honderd plusser die deze week te horen heeft gekregen dat ze mij en vele Nederlanders niet gaat overleven. Het bijzondere van mijn vak is dat je veel kan vragen, zeggen en doen.

blue tape measuring on clear glass square weighing scale

“Die dikke”

Jup ik ben zo leuk met stagiaires, de relatie stage begeleider – stagiair is er een waar ik een gruwelijke pesthekel aan heb. Ik ben nooit echt leuk begeleidt, enerzijds is dat iets waar ik zelf wat aan had kunnen doen en de andere kant… Ja hoe zeg je dat netjes? Mijn sommige van mijn stage begeleiders gingen niet per auto of per fiets naar huis maar per bezem.

Het laatste uur.

Ik pak zijn hand en in mijn witte quarantaine overal, met pril, mondkapjes en haarnetje zit ik naast zijn bed.

Hoe hij beter werd.

In mijn vak worden mensen niet meer beter, ik slijt namelijk de jaren in de palliatieve zorg, de zorg waarin iedereen sterft. Maar je moet natuurlijk altijd uitzonderingen hebben op de regels. Sander was zo’n jongen, de uitzondering op mijn regel.

Het lijkt wel oorlog

Ik zit aan het bed van mijn tachtigjarige dementerende cliënt, samen kijken we wat televisie. Het gebeurt vaker dat ik samen met mijn cliënten naar programma’s kijk.

Einde komt nabij.

Er is een tijd van komen en er is een tijd van gaan. Dat tegeltje hangt bij Josefien in het toilet, het schetst haar situatie.