Tag: #student

Ik schreef over de opleiding

Een paar weken geleden schreef ik in de TvV over het zorginfarct en de opleidingen van tegenwoordig. Daar heeft u massaal op gereageerd. Niet alleen positief, maar ook minder positief en zelfs ronduit onbeschoft. Dat onbeschofte kwam zelf nog van een docent in Nederland, waar ik het lef vandaan haalde als viggertje om kritiek op…
Lees verder

Assistentie-bel in het verpleeghuis.

Enkele weken geleden werkte ik op een verpleeghuis. Nu ben ik niet zo’n fan van dagdiensten, maar goed ik vind het soms wel leuk om is te doen. Het is een groot huis en we waren met 23 zorgverleners, de dagstart was er niet. Schijnbaar vind niemand het hier de moeite waard om even met elkaar af te stemmen. Goed dat zal wel een ziekenhuis kwaaltje zijn dat we af stemmen. Dus toen ik goed en wel aan de slag was wist ik nog geen fluit van de patiënten. Maar goed ik ben een zorgverlener die niet voor een gat te vangen is dus dan maar zorg met de computer voor mijn neus …

Agressie
Ik loop de kamer op bij een patiënt die delirant is, das niet bijzonder alleen de minuut dat ik mezelf voorstelde, kwam hij naar me toe en greep me bij de strot. “Je gaat dood” waren zijn woorden waarna hij kracht begon te zetten. Ik druk op de gele knop en maak een assistentie oproep. Zachtjes, maar zeker begin ik te handelen zoals wegdraaien, druk uitoefenen tussen de duim en vingers. Uiteindelijk toen dat niet werkte, ben ik op zijn tenen gaan staan. Nu ben ik lomp en groot dus dat was zeker mijn voordeel. Hij liet los en ik kon draaien.

Naar buiten kon ik niet, dus liep ik naar zijn zithoek. Waar de beste man een mes vandaan had weet niet maar hij had hem. Voor het eerst in mijn carrière dacht ik: “Wat er nu met die patiënt gebeurd boeit me niet, eigen veiligheid eerst.” Ik schrik nog wel is van die gedachten want het is zo onnatuurlijk om die gedachten te voelen in een verpleeghuis. Maar goed dat mes, ik moest er wat mee, mijn telefoon rammelt in mijn zak. Het waren de collega’s die me belde, ze hebben de assistentie-bel gezien, maar in plaats van erop af te rennen begonnen ze me te bellen. Over precies dat kwaaltje wil ik het even met jullie hebben.

‘Die dikke’ Zo noemde de stagiair mij.

Jup, ik ben zo leuk met stagiaires. De relatie stagebegeleider – stagiair is er een waar ik een gruwelijke pesthekel aan heb. Ik ben nooit echt leuk begeleidt. Aan de ene kant is dat iets waar ik zelf wat aan had kunnen doen en de andere kant. Ja, hoe zeg je dat netjes? Mijn sommige van mijn stagebegeleiders gingen niet per auto of per fiets naar huis. Maar per bezem.

Ik wil niet zo zijn, maar vandaag krijg ik als Zzp’er een stagiair in mijn poten gedrukt. Met de mededeling dat hij vandaag met mij loopt. Ik probeer te protesteren, maar de leidinggevende beent al weg, ja en nu? Natuurlijk, Ik vraag hem wat hij al mag, en hij zucht. Ja, Ik weet echt wel hoe rot het is als je voor de achthonderdste keer op moet dreunen wat je wel mag en wat niet. De kunst als stagiair is dan ook dat te doen met een glimlach.

We beginnen dus aan ons rondje. Ik ben al 45 minuten vriendelijk geweest voor twaalf uur ’s middags dat is dus een persoonlijk record. Ik ben namelijk een ochtend broeder met een humeur om op te schieten. Dat heb ik al sinds mijn elfde levensjaar en bijna twaalf jaar later nog steeds. Maar die dagdiensten moeten soms ook om ook respect te houden voor je dag en avond collega’s. Net als dat veel van die collega’s met een uzi in hun rug worden gedwongen om een nachtdienst te draaien.

Het applaus verstomde

Eén paar dagen geleden zat ik in de zaal bij prof. dr. Erik Johan Anton Scherder, voor wie deze held niet kent? Vinden jullie hier zijn wikipedia pagina. Deze man heeft voor elkaar gekregen, ‘wat heeft die oude man voor elkaar gekregen?’ Mij laten snappen wat er gebeurt met de hersenen van een ouder persoon.…
Lees verder

Wat ik tot nu heb bereikt, dankjewel!

Toch maar die pen in klimmen, dat doe ik wel vaker. Ik schrijf niet echt veel over Julian, de persoon achter Broeder Sjuul. Normaal gaan de blogs over mijn alterego Broeder Sjuul en de cliënt/patiënt verhalen die hij heeft meegemaakt. Broeder Sjuul is langzaam uitgegroeid tot best een begrip. Zijn blogs worden gedeeld door andere…
Lees verder