Tag: #broedersjuul

Ik schreef over de opleiding

Een paar weken geleden schreef ik in de TvV over het zorginfarct en de opleidingen van tegenwoordig. Daar heeft u massaal op gereageerd. Niet alleen positief, maar ook minder positief en zelfs ronduit onbeschoft. Dat onbeschofte kwam zelf nog van een docent in Nederland, waar ik het lef vandaan haalde als viggertje om kritiek op…
Lees verder

Tussen wal en schip, ze mocht nog niet sterven.

Ze ligt voor me in bed, een echte tussen wal en schip patiënt. Te goed om te sterven, te slecht voor het leven. Ze is klaar, dat weet ze zeker! De afgelopen maanden liep ze de deuren van de oncologie afdeling plat, maar nu zijn alle opties weg. Alles is geprobeerd om het leven van…
Lees verder

Hoe rapporteren jij en je collega’s?

Niet om het een of ander, maar rapporteren doen we allemaal in de zorg en dat doen we niet zomaar! Het is namelijk belangrijk om te weten wat er vorige week is gebeurd met een patiënt, cliënt of bewoner. Maar wat maakt het nou een goede rapportage? Dit ga ik vanuit mijn visie uitleggen aan…
Lees verder

Waarom bestaat er geen protocol voor na de dood?

Je gaat je moeder verliezen, dat is zeker. De woorden van de assistent waren hard, bijna zonder gevoel. Tegenover mij zit een meisje van een jaar of 19. Sinds een paar maanden hing het zwaard van Damocles boven de hoofden van haar, haar moeder en haar broertje van 16. Nu kwam dat zwaard keihard neer,…
Lees verder

zorg, ellende, vaccinatie en de overheid.

Na mijn avontuur als patiënt werd het heel even stil. Ik heb het heel druk gehad en dit jaar was nog gekker dan 2020. Want dames en heren wat hebben we voor bagger jaar hebben we achter de rug, kijk ik naar mezelf dan ben ik uitgescholden, het vertrouwen kwijt in de overheid door de bezuinigingen in de zorg die er aan komen en ‘ik doe niet meer mee’. Kijk ik ben niet degene die jullie gaat zeggen dat jullie een booster prik moeten gaan halen. Ook ben ik niet degene die zegt dat jullie prik één en twee moeten gaan halen.

Er is na mijn foto dat ik een booster vaccinatie heel wat shit op mij afgevuurd. Shit die ik mijns inziens niet eens verdien. Toen ik de eerste twee prikken kreeg? Was er nog geen spraken van een QR-code! Er was geen sprake van dat mensen ergens niet meer naar binnen mochten, toen hoorde ik ook niets over 3G en 2G. Het enige waarom ik die prikken heb laten zetten was omdat ik met eigen ogen zag hoe ziek mensen er van konden zijn. Ja, ik weet dat ik alleen het ergste van het ergste heb gezien. Ik heb de snotneuzen en kuchjes niet gehoord.

Nee, bij ons lag de zeehonden crèche van Pieterburen aan 15 liter zuurstof. Dus nee, de shit die ik over me heen kreeg door dat sommige van jullie zeiden:. “Je bent een vuil schaap”, “laag van je dat je reclame maakt voor de overheid”, “je zou voor moeten komen bij het tribunaal”, “vuile k@nker landverrader”. Sorry ik vind het onterecht. De opzet van Broeder Sjuul was om een inkijkje te geven in mijn leven als zorgverlener. Ja, ik heb me laten vaccineren. Nee, dat deed ik niet omdat ik me gedwongen voelde.

Iedere zorgverlener die ik de afgelopen weken heb gezien als patiënt kan dit beamen. Ik ben schijt eigenwijs, ik zoek alles op en er gebeurt niets met mij waar ik niet eerst heel zorgvuldig onderzoek naar gedaan heb. Ik bemoei me met het werk van mijn collega’s die voor me moeten zorgen. Dat doe ik ook met artsen, ik denk mee en dan niet op de leuke manier…

‘Die dikke’ Zo noemde de stagiair mij.

Jup, ik ben zo leuk met stagiaires. De relatie stagebegeleider – stagiair is er een waar ik een gruwelijke pesthekel aan heb. Ik ben nooit echt leuk begeleidt. Aan de ene kant is dat iets waar ik zelf wat aan had kunnen doen en de andere kant. Ja, hoe zeg je dat netjes? Mijn sommige van mijn stagebegeleiders gingen niet per auto of per fiets naar huis. Maar per bezem.

Ik wil niet zo zijn, maar vandaag krijg ik als Zzp’er een stagiair in mijn poten gedrukt. Met de mededeling dat hij vandaag met mij loopt. Ik probeer te protesteren, maar de leidinggevende beent al weg, ja en nu? Natuurlijk, Ik vraag hem wat hij al mag, en hij zucht. Ja, Ik weet echt wel hoe rot het is als je voor de achthonderdste keer op moet dreunen wat je wel mag en wat niet. De kunst als stagiair is dan ook dat te doen met een glimlach.

We beginnen dus aan ons rondje. Ik ben al 45 minuten vriendelijk geweest voor twaalf uur ’s middags dat is dus een persoonlijk record. Ik ben namelijk een ochtend broeder met een humeur om op te schieten. Dat heb ik al sinds mijn elfde levensjaar en bijna twaalf jaar later nog steeds. Maar die dagdiensten moeten soms ook om ook respect te houden voor je dag en avond collega’s. Net als dat veel van die collega’s met een uzi in hun rug worden gedwongen om een nachtdienst te draaien.

Het applaus verstomde

Eén paar dagen geleden zat ik in de zaal bij prof. dr. Erik Johan Anton Scherder, voor wie deze held niet kent? Vinden jullie hier zijn wikipedia pagina. Deze man heeft voor elkaar gekregen, ‘wat heeft die oude man voor elkaar gekregen?’ Mij laten snappen wat er gebeurt met de hersenen van een ouder persoon.…
Lees verder

eed

werken naar de normen, ik heb het belooft!

Laten we even heel duidelijk zijn, iedere zorgverlener kent deze regels toch wel? Geen lange nagels, lange mouwen en sierraden om. Onder sierraden valt ook het horloge ondanks het een smartwatch is. Ik kom uit een wereld waar JCI de scepter zwaaide, het is wel het meest zware keurmerk dat de VVT en het ziekenhuis…
Lees verder

KLEDING

Het is een klein kind-jeugdtrauma, kleding. Hoewel mijn uniform jas als ijzer pantser om mij valt, is dat met mijn normale kleding absoluut niet. Mijn uniformen zitten als gegoten, het vormt een schild tegen alle gevoelssituaties in mijn werk. Ik koop die dingen daarvoor ook, mijn nieuwe uniformen zijn wit met diepblauw, gek eigenlijk want mijn logo en website is voornamelijk rood.

joop, nursing,

Verjaardag van Joop

Ik zie twee hele hoopvolle ogen, Joop is een beetje dement, klein beetje maar hoor… Zei die terwijl hij met een lepel bezig was het slot van zijn kamer te halen. Hij is bijna jarig, het enige wat hij wil zijn alle drie zijn kinderen in zijn armen sluiten.

Ik herinner me vorig jaar nog, de drie waren bezig met hun vader en ze probeerde elkaar te overtreffen wie er het beste voor zijn of haar vader zorgde. In de anamnese staat omschreven dat er er een aantal jaar geleden een hele grote familie ruzie is geweest bij het overlijden van hun moeder. Ze spraken elkaar eigenlijk nooit behalve op de verjaardag van hun vader.