Welkom in 2023

2023 is begonnen, we zijn 6 dagen onderweg en ik zit heerlijk op de bank te wachten in mijn uniform om te mogen starten met mijn eerste dienst van het jaar. Afgelopen jaar ben ik bezig geweest, ik heb getiktokt, geblogd, geïnstagramd en bovenal heerlijk gewerkt. Maar ik zou ik niet zijn als ik jullie, net als vorig jaar, iets mee wil geven. Voor 2022 gaf ik de boodschap mee: "Ga die ene cursus of die ene opleiding doen en verrijk jezelf!" Voor dit jaar is dat misschien iets anders, we gaan natuurlijk weer bezuinigen, de zzp'ers worden aan banden gelegd en dat is aan de ene kant heel goed aan de andere kant is het moeilijk want ze zijn de laatste strohalmen die veel organisaties nog hebben om de zorg rond te krijgen.

Als zzp'er hoor je veel roddel en achterklap. Mijn collega uit de thuiszorg vertelde dat er twee organisaties gaan stoppen in haar stad. De organisatie aar ze bij werkt bestaat uit zes kernen die samen goed zijn voor vijftien ochtend routes en honderdvijftig cliënt. Door het groeiend personeelstekort en de toestroom van cliënten uit de twee organisaties die gaan stoppen wordt dat niet heel veel makkelijker om de zorg te leveren.

Daarnaast zit ik vaak geboeid te lezen wat de reacties zijn onder nieuwsartikelen uit Facebook groepen voor beroepsgenoten. We zeiken elkaar af en ineens moet ik denken aan een zinnetje uit een liedje van Youp van 't Hek. "Hij zit achter zijn computer, leest iets wat hem niet bevalt en hij tikt heel snel een reactie die, die dan het net op knalt" afsluitend eindigt het nummer met: "krijg de tyfus, val toch dood." Dit liedje is tekenend hoe we de meningen van anderen tot ons nemen via de platformen. Hoe vaak er met scherpe toon wordt gereageerd en waar dan vervolgens tot het respectloze af op wordt gereageerd.

2022 was het jaar van Teun die met zijn boek laat zien hoe het anders kan en dat een mooi ideaal beeld schetst. Het was het jaar dat corona veel gangen verliet en dat er weer plaats werd gemaakt voor onze vrienden Noro en WZD. Ik kan jullie één geheim verklappen, met mijn sokken vol met braaksel en de vloer vol met dunne defecatie, bij een agressieve meneer waar op vrijdag de oxazepam gestopt is en de dienstdoende weekend arts zegt: "heb je het benaderingsplan al geprobeerd? Anders maandag de eigen arts maar bellen!" Ben ik er achter dat ik die twee vrienden TOTAAL NIET GEMIST HEB!

 Nee, het was een jaar waarin veel frustratie geuit werd en ik deed daar vrolijk aan mee, want ik wil niet die pot worden die de ketel iets verwijt.

Voor ik mijn wens uit spreek voor dit nieuwe jaar wil ik het toch nog even hebben over het zorginfarct, daar is het afgelopen jaar al heel veel over gezegd. Maar weet je wat zo grappig is aan infarcten, je lost het niet op door er meer bloed door te pompen. Dus meer personeel is niet de oplossing, we kunnen niet op deze voet verder. Dat zou het zelfde zijn als iemand met een hartinfarct ontwateren en een pilletje geven maar niets doen aan het propje dat de boel blokkeert.

Als we dat infarct op willen lossen moeten we misschien is stoppen met onze halfbakken oplossingen en een omleiding creëren, een bypass waardoor iedereen er weer langs kan. Want het tijdperk dat we aan konden modderen met 59.000 zorginstellingen is wel een beetje voorbij.

De zorg moest een verdien model worden van de overheid en we kunnen nu allemaal met dat vingertje naar den Haag wijzen maar we kunnen er ook voor kiezen om het op te lossen, onze wensen op papier te zetten. We willen allemaal meer betaald krijgen, maar wat is meer? Wat is het bedrag dat ons uurloon zou moeten worden? We willen af van het papierwerk, maar van welke specifieke dingen willen we dan af? Rapporteren moet beter maar wat is beter? We hebben allemaal de opleiding Helpende zorg en welzijn, Helpende zorg en welzijn + stock C, Verzorgende, Verzorgende IG, MBO-Verpleegkundige, HBO-Verpleegkundige gehad. We hebben kennis, kunde en specialisaties genoeg. Maar allemaal met de neus de zelfde kant op, op een of andere magische wijze lukt ons dat nog steeds niet.


 Voor 2023 hoop ik dat we weer kunnen genieten van ons werk, de zzp'ers misschien een beetje minder, het vaste team weer wat meer. Maar ik hoop vooral één hele specifieke zin te onthouden: 'Kan het niet zo als het moet, dan moet het maar zoals het kan.'

Dat betekent dat als we tijdelijk terug moeten naar grote afdelingen omdat het kleine simpelweg niet gaat door personeelsgebrek, geldgebrek of andere redenen dan moeten we misschien tijdelijk een stapje terug doen. In ons hart willen we de beste zorg verlenen, maar met ons verstand moeten we toch wel eerlijk blijven. Soms kunnen we iets niet bieden en dan moeten we het op een na beste bieden, we hebben maar twee handen.

 Ik weet ook wel dat het heel moeilijk is, laat 2023 dus niet het jaar zijn van 'wij doen het hier altijd zo, en we moeten dit kosten wat kost waarmaken' maar juist van 'kan het niet zo als het moet, dan moet het maar zoals het kan'. We hebben met zijn alle al genoeg grenzen opgezocht en als we het onze mensen, cliënten, bewoners en patiënten uitleggen dan snappen ze het echt wel. Want steeds weer over je grenzen, daar schieten we helemaal niets mee op.  

Over de schrijver
Ik ben Julian Hooikaas, 24 jaar oud en werkzaam in de zorg. Ik schrijf de leuke, maar ook de minder leuke gebeurtenissen in mijn vak op. Je leest ze hier voor mij is het een uitlaatklep en mijn steun en toeverlaat af en toe.