Categorie: kanker

EWS, ALTIS, ABCDE, SBAR

Eén week of twee geleden ging mijn telefoon, ik verwachtte het telefoontje al. Een ziekenhuis in Noord-Holland zou contact met mij opnemen om te screenen of ik de juiste ben voor de afdeling. Wat begon als een goed gesprek deed me achteraf erg verbazen. De verpleegkundige aan de andere kant van de lijn vraagt mij…
Lees verder

man wearing blue scrub suit and mask sitting on bench

Het IJskonijn

Zorgverleners kennen mij als het ijskonijn, ik maak soms hele harde grappen die eigenlijk nog maar net kunnen. Ik kan ijskoud en zonder enig greintje gevoel naar een patiënt kijken. Ik kan mijn werk doen zonder dat ik daarbij word gestuurd door een mening, gevoel of andere factoren. Een ijskoude klinische blik, waardoor ik de constante stroom van ziektes, dood, verdriet, pijn en andere nare gewaarwordingen aan kan. Ik maak soms gekscherend de opmerking dat ik geen hart heb maar een vakje waar ik mijn autosleutels in op kan bergen.

Bijscholing

Iedere zorgverlener kent het wel, het begrip bijscholing. We moeten weer de schoolbanken in om onze voorbehouden handelingen te toetsen. Voor mij? Het meest verschrikkelijke wat je me aan kan doen, maar braaf zit ik er door het jaar heen tweeëndertig keer.

Kanker aan je balzak

Hi Tom goedemorgen, eigenlijk moet ik meneer Casus zeggen maar goed hij is 21 jaar en ligt hier vanwege een BEP kuur, en nee het is niet Beppen als in praten maar een drie tal medicijnen, namelijk: Bleomycine, etoposide en cisplatine. Waarom in hemelsnaam die C van ciplatine naar een P is gegaan mag Joost weten.

9 mei 2009 – En hoe nu verder

Vechtend tegen de bierkaai groei ik op, verwerken heb ik het nooit kunnen doen. Verwerken is trouwens helemaal niet mijn sterkste punt. Daarom schrijf ik ook. Maar goed de jaren verstrijken ik begin aan mijn pubertijd waarin alles onzeker wordt en ik niet meer verder durf. Daarna volgt mijn coming out, het zijn kleine spelden…
Lees verder

9 mei 2009 – Crematie

Het is gebeurt, die 9 mei liet mijn oma het leven. Ik verloor mijn steunpilaar en bleef over met twee ouders en een broertje, ik hechtte heel veel waarde aan mijn oma en soms had ik het idee dat zij de enige was die mij begreep

9 mei 2009

Ik zit aan het bed op een kleine IC ergens aan het bed van een dame, mijn kleine handje in het hare. Ze slaapt, op het scherm staan cijfertjes en piepjes, kronkel lijntjes, op de borst van de dame zitten stikkers, stekkers en slangetjes.

Grafkanker

“Grafkanker pleuriszooi” mijn patiënt is gefrustreerd en slaat met zijn hand tegen de deur. Resultaat? Kapotte klauw en een gat in de deur.

Hoe hij beter werd.

In mijn vak worden mensen niet meer beter, ik slijt namelijk de jaren in de palliatieve zorg, de zorg waarin iedereen sterft. Maar je moet natuurlijk altijd uitzonderingen hebben op de regels. Sander was zo’n jongen, de uitzondering op mijn regel.

Einde komt nabij.

Er is een tijd van komen en er is een tijd van gaan. Dat tegeltje hangt bij Josefien in het toilet, het schetst haar situatie.