Roosje

Roosje

Ik hoor het liedje nog in mijn hoofd, “ik geef je een roosje mijn roosje, ik geef je een roos elke dag.” Ik heb dienst op een OK complex, trouwens als je daar werkt ontwikkel je hem ook… Eén OK complex,” ik weet nog wat mijn collega me ooit vertelde als de optocht door het ziekenhuis trok naar de kantine: “De snijzusters die voelen zich te goed voor ons.” De minachting was te proeven in die opmerking, die woorden spoken bij het begin van deze opdracht door mijn hoofd.

Roosje ligt op Schiphol, zo noemen ze de OK tegenwoordig, het is trouwens wel waar want in het kantoor zit Marco, hij is de coördinator van het hele gebeuren, hij zorgt voor de poppetjes op de juiste plaatsen zodat de operaties goed uitgevoerd kunnen worden. Marco is dus een beetje de toren van de OK, zonder hem draaien de holding, sluizen en OK’s niet efficiënt. Op de gangen hangen grote schermen, die aangeven hoe laat de patiënt waar word verwacht en wat ze gaan doen. Het is hier echt net Schiphol

Ik loop met mijn ochtendhoofd mijn ronde langs alle ruimtes en had de hele brancard met patiënt niet gezien. Mijn collega’s waren net een andere patiënt aan het vervoeren.

De koffie was nog niet ingewerkt dus mijn gezicht was nog een standje oorlog, en toen ik net in de computer wilde kijken of er nog wat bijzonders was zei ze: “Zo kijk jij altijd zo vrolijk? Ik mag toch hopen dat jij me niet opereert.” Ik schrok me rot, en begin een beetje ongelukkig te lachen. Ik verontschuldig me en loop naar de brancard en zeg: “Hoi ik ben Julian en hoe heet u?” Roos was haar antwoord, het liedje schoot door mijn hoofd.

Ik vroeg waarvoor ze kwam.

Nu had ze me, want haar reactie was: “Nou ik wilde eigenlijk een bos rode rozen komen kopen, maar die zijn hier uitverkocht.” Nu moesten we beiden lachen, ik was ineens van mijn ochtendhumeur af.

Ze kwam voor een ingreep in het onderbuik gebied. Ze noemen de ingreep ook wel een HIPEC dat is een ingreep waarin er tumorweefsels uit de buik worden gehaald en er daarna een verwarmde cytostatica oplossing door de buik heen word gespoeld.

Cytostatica is een duur woord voor chemo, de operatie duurt tussen de 6 en 16 uur, dat ligt eraan hoe lang de operateur nodig heeft om al het tumor weefsel te verwijderen.

Gespannen.

Hoe langer ze bij ons lag hoe meer spanning ze opbouwde. We praten nog wat over koetjes en kalfjes tot ik op de vertrekborden haar naam zie verschijnen. Twee OK medewerkers staan klaar om haar op te halen.

“Heel veel succes Roosje, en ik duim voor je” daar ging ze, op naar de volgende stop, de OK sluis.

Ruitje kijken,

Ik loop die dag een paar keer langs haar OK en spiek ik door het ruitje naar binnen, ze zijn nog steeds aan het snijden, ze blijven maar snijden en net voor de dienstwissel werd de spoelprocedure gestart.

Ik wil weten hoe het met haar gaat.

De volgende dag loop ik even naar de vijfde verdieping, en kijk op de lijst in welke kamer ze ligt, ik loop een beetje onopvallend langs, niet dat het me goed lukt met die lange witte jas en het groene uniform er onder. Maar ik doe mijn best, ik kijk even in haar kamer en zie haar slapen. Gelukkig denk ik, Roosje heeft het overleefd. Ik ben dan toch wel weer heel nieuwsgierig hoe het met iemand verder verloopt. Maar ik hoop altijd op het beste.



Julian Hooikaas
Julian Hooikaas

Ik ben Julian Hooikaas, 21 jaar oud en werkzaam in de zorg. Ik schrijf de leuke maar ook de minder leuke gebeurtenissen in mijn vak op. Je leest ze hier voor mij is het een uitlaat klep en mijn steun en toeverlaat af en toe.

Één antwoord

  1. Rita jansen hage schreef:

    Sla eigenlijk nooit jou column over ben zel 18 januarie geopereerd aan verplaatsen van expander naar prothese en reconstructie andere borst,had het leuk gevonden om je zo tegen te komen wens je succes met je verpleeg en schrijfwerk ❤️

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *

Deze website gebruikt Akismet om spam te verminderen. Bekijk hoe je reactie-gegevens worden verwerkt.