Zorgen voor mensen met een beperking.

Zorgen voor mensen met een beperking.

Ik draai een nachtje zelfstandig wonen voor gehandicapten mensen, wacht volgens mij mag je tegenwoordig gehandicapt helemaal niet meer zeggen, het woord ‘gehandicapten’ heeft het zelfde symbool gekregen als mongool en debiel. Maar goed die discussie ga ik hier vandaag niet aan, ik zal ze vanaf hier ook keurig mensen met een fysieke of mentale beperking.

vier locaties, door de stad heen. .

in een straal van 20 kilometer liggen vier huizen van de organisatie, ik heb dienst op alle vier. Ik krijg een Audi onder mijn reet geschoven, en ik cross over de vier locaties.

Locatie 1: een oud heren huis, vol met kids met de lichamelijke leeftijd van 5 tot 12 jaar. Het oude heren huis is niet mijn vaste standplek en ik bel de centrale om te laten weten dat ik naar binnen ga. Dat is omdat er ooit een poging tot inbraak is geweest. Maar goed door de bezuinigingen willen ze er geen vaste nacht in zetten. Daar is ook wat van te zeggen, vind ik. Ik loop de kamers langs om even te kijken, of iedereen nog braaf in bed ligt. Dat doen ze gelukkig dus ik heb er geen kind aan om het maar zo even te zeggen.

Locatie 2: een flat, hier verblijven jongeren in een soort woongroep, de leeftijds marge is 13 tot 19, ik rijd de ondergrondse parkeergarage in en ik kijk om het hoekje van de kamers, ineens zie ik een heel verschrikt meisje kijken vanaf de bank. In bed ligt mijn patiënt rustig te ademen. Het is zijn zus, ze was dus stiekem blijven slapen. Ik fluister dat ze morgen ochtend om 07:00 wel weg moet zijn… Ze mag wat mij betreft blijven liggen, bedoel ik doe wel of ik niks gezien heb. De laatste bus waar ze mee naar huis kon had ze gemist en ik ga het meisje niet de straat op sturen.

Locatie 3: een bungalow park, hier wonen de jongens van 20 tot 37, ik loop gezellig mijn ronde over het park, onderweg zie ik nog een vosje en twee hazen. Het zwakke schijnsel van de lantaarns maken het een droomachtig donkere weg. Ik vind het wel gezellig. Ik loop hier niet iedereen langs maar alleen de zorgvragers die een zorgmoment gepland hebben staan.

Locatie 4: mijn verblijf locatie, hier zit mijn kantoor, het doet een beetje aan als een verpleeghuis met appartementen. Ze hebben een gemeenschappelijke eetkamer , verder hebben ze wel een eigen keuken waarin ze kunnen koken als ze dat zouden willen. Hier woont alles van 38 tot een jaat of 70, een heel divers boeltje moet ik toegeven.

Niks doen,

Het mond uit in een nacht niks doen, ik hang wat voor de televisie en doe wat spelletjes. Mijn enige aanspraak? Eén beveiliger die met zijn 3D bril en oordoppen in, als ik daar de oorlog mee moet winnen? Dan ga ik nu een witte onderbroek aan een stok knopen, ik geef me spontaan over.

Ineens knippert er een lampje op het bellen bord, op locatie 3 gaat een bel af. Ik bel naar de beveiliging, of ze op de camera konden zien waarom er een alarm ging. Nou helaas voor mij, niet dus…

Bewapend…

Ik ben zo’n lekkere stoere vent! Ik ga natuurlijk totaal nergens voor op de loop *kuch* *kuch* dus bewapend met een inco ( want ja je weet maar nooit) een zaklantaarn formaatje knuppel en de dienst auto ben ik onderweg naar de locatie.

Met knikkende knieën stap ik uit voor het grote hek en ik loop het park op, ja en dan? Dan moet je dus gaan zoeken waar dat alarm vandaan kwam, nu was het in dit geval lekker makkelijk want het lampje ging bij huisje nummer 23 branden. Dus ik loop daar naartoe en ik maak de deur open met mijn sleutelbos.

Eénmaal binnen sta ik in een huisje van een 23 jarige met een lichamelijke beperking. Als ik boven mijn hoofd het bed hoor kraken en ik zie vrouwen schoenen staan beneden bij de kapstok die er bij mijn eerste ronde nog niet stonden vond ik het wel welletjes, ik ga die twee niet storen.

Afmelden

Ik meld me af bij de beveiliging onder het mom loos alarm, maar ik kon het niet laten om even een papiertje op de keukentafel achter te laten met de boodschap of ze volgende keer even het alarm uit wilde zetten als ze sneaky dates plannen. Onder aan het papiertje zet ik een dikke vette knipoog.

In de auto kijk ik op de klok, fijn bijna tijd voor koffie.



Julian Hooikaas
Julian Hooikaas

Ik ben Julian Hooikaas, 21 jaar oud en werkzaam in de zorg. Ik schrijf de leuke maar ook de minder leuke gebeurtenissen in mijn vak op. Je leest ze hier voor mij is het een uitlaat klep en mijn steun en toeverlaat af en toe.

Geef een antwoord

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *

Deze website gebruikt Akismet om spam te verminderen. Bekijk hoe je reactie-gegevens worden verwerkt.