sssssht… Mijn moeder slaapt

sssssht… Mijn moeder slaapt

Ik kom binnen in een huis, we kennen elkaar van Grindr (de homo ontmoetingsapp). Het eerst wat hij zegt is: “Ssssht, mijn moeder slaapt.” Nou lekker opwindend, maar even goed vertrekken we naar zijn slaapkamer. Eén paar uur later sta ik weer buiten, ja ook ik heb soms mijn losse flodders. De volgende dag moet ik een thuiszorg route draaien in diezelfde stad, verder niet zoveel aan de hand zou je denken.

Mijn route

Het is niet zo erg spannend, wat wondzorg, een paar injecties en wat pillen. Om 12 uur heb ik pauze en zit ik in mijn auto met een broodje kaas en een flesje met fruitwaterspul. De volgende patiënt is een vrouw van 49, het schijnt nogal een fikse zorgvraag te zijn, ze heeft een zorgvraag van 1 uur en 20 minuten staan. Het adres verschijnt en ik denk het te herkennen maar geen idee waarvan eigenlijk.

Hoe dichter ik bij dat huis kom hoe harder mijn hart begint te bonzen. Het zal toch niet hè, maar inderdaad ik sla links af en ik rijd de straat in van die Grindr date, heb ik dit… Nou ja het zal wel een soort buurvrouw zijn denk ik nog tot ik in mijn uniform voor dezelfde deur sta en in de ogen van die jongen kijk.

Aangenaam Julian Hooikaas

Ik steek mijn hand uit (dat mocht toen nog) en stel mezelf voor, ik vraag hem of het voor hem een probleem is dat ik de zorg kom doen. Hij haalde een beetje verschrikt zijn schouders op en ik loop achter hem aan de slaapkamer van zijn moeder binnen, het was geen lelijke vrouw, alleen er hing een beetje een naar luchtje in de kamer… Ik herken het luchtje als het luchtje van pus…

Ik stel mezelf netjes voor, en ze zegt: “Wat een bekende stem heb je, ben je al eens eerder geweest?” wat bleek nou, ze zag niet zo best. Ik weet niet wat ik moet zeggen, dus ik maak er maar van: “Ik ben nog nooit als zorgverlener hier geweest geloof ik.” We lieten het erbij, ik begin aan het uitpakken van haar wonden. Wel begon ze over de vriend van haar zoon, ik werp een vernietigende blik naar de rooie kop van die jongen. Ze praat onverstoorbaar door: “Je zou hem eigenlijk moeten ontmoeten.” Dat zou me nou zo leuk lijken lach ik, ik kijk nog steeds naar het gezicht van mijn one night stand.

Mondkapje op…

Hoe meer ik in de buurt kwam van de wond hoe misselijker ik werd, de wonden waren zo verschrikkelijk vies, nat en groen dat mijn broodje kaas een weg begon te zoeken naar de verkeerde uitgang. Ik begon nu voor de vierde keer te kauwen op de stukjes kaas ( lekker praatje hè)

De geur was zo sterk dat ik het niet echt meer uit kon houden, gelukkig zag ik in de hoek mondkapjes liggen en ik smeerde de bovenkant van het kapje in met Desderman alcohol, ik ben liever dronken van de handalcohol damp dan dat ik hier over mijn nek moet gaan. Bovendien was dit de laatste cliënt voor ik naar kantoor zou gaan.

Het scheelde de helft van de geur, gelukkig maar, zo begon ik aan het spoelen, schoonmaken en weken van de wonden. Ik was zo grondig bezig dat na 2 uur ik de wonden gevuld had en er zo goed als alleen roodweefsel overgebleven was. Misschien mag ik het niet zeggen, maar eiwit verrijking is soms makkelijk met wonden.

Time- Model

Het time-model is de manier van rapporteren die je bij een wond gebruikt, iedere wond heeft zijn eigen Time-Model.

STAP 1. ‘TISSUE’/HET WEEFSEL (IS ER VITAAL- OF DOOD WEEFSEL?) STAP 2. ‘INFECTIE’ (IS ER INFECTIE OF ONTSTEKING?) STAP 3. ‘MOISTURE’/DE VOCHT(ON)BALANS ( IS DE WOND TE VOCHTIG OF TE DROOG?) STAP 4. ‘EDGE’/DE WONDRAND  (IS ER EEN NIET-SLUITENDE, OF ONDERMIJNENDE WONDRAND?)

THet weefsel is beslagen, na verwijdering van het beslag is het vitaal en weldoorbloed weefsel.
IWond ruikt en draagt pus, pus is geel/groen
MWond draagt veel, verband en aquacell zijn verzadigd.
EWondranden zijn niet aansluitend,

Na dat het weer keurig verbonden was…

Ik loop weer naar buiten nadat ik de wonden weer keurig verbonden had. Buiten moest ik een poosje bij komen. De week daarna had ik dezelfde route, ik kon niet ruilen omdat de andere een belangrijke vergadering hadden. Ik moest dus wel, maar eigenlijk zat ik er niet zo op te wachten. Sinds ik daar ben geweest heb ik niks meer van die jongen gehoord, kleine teleurstelling? Misschien!

Weer aan de gang.

“Daar ben ik weer” zeg ik, ze zegt: “Dat is die broeder mijn wonden zo goed schoonmaakt.” ik begin te lachen, en ik begin aan de wonden… Ik pak ze uit, ze ruiken haast niet meer en ik zie eigenlijk geen beslag meer, de aquacell is eigenlijk redelijk droog. Het is een wereld van verschil de wonden zijn rood en goed doorbloed.

Ik sta vol verwondering te kijken, blij dat het de goede kant op gaat.

Ik neem afscheid.

Voor de laatste keer neem ik afscheid, van zowel moeder als zoon, de zoon kijkt me niet echt meer aan. Misschien wel terecht? Maar goed, ik zeg dat ik niet weet of ik nog terug kom maar dat ik haar het beste herstel wens. Maar daar heb ik alle vertrouwen in.



Julian Hooikaas
Julian Hooikaas

Ik ben Julian Hooikaas, 21 jaar oud en werkzaam in de zorg. Ik schrijf de leuke maar ook de minder leuke gebeurtenissen in mijn vak op. Je leest ze hier voor mij is het een uitlaat klep en mijn steun en toeverlaat af en toe.

Één antwoord

  1. joke borst schreef:

    Mooi opgelost met de mond kap beter dan spugend verder moeten ,heb heel veel respect voor je kanjer.

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *

Deze website gebruikt Akismet om spam te verminderen. Bekijk hoe je reactie-gegevens worden verwerkt.