Hoofd schouders knie en teen.

Hoofd schouders knie en teen.

Het is in ons vak hollen of stilstaan zo ook vannacht, het ene moment zit ik rustig aan een kop koffie en het volgende moment zit ik tot mijn nek toe in de dunne ontlasting, normaal kan je daar een collega voor inroepen maar dat gaat nu niet.

Ik sta ergens in de buurt van Haarlem in een achteraf straatje met huizen net zo groot als paleis ’t Loo, dat is even wennen. Hier zitten dus dames en heren die meer betalen aan huur dan ik aan salaris krijg en dat maakt het er niet makkelijker op, ik ben hier dus personeel en geen zorgverlener tenminste zo voelt dat.

Het is toch wel wennen, ik als 22-jarige ZV’er in een huis vol gepensioneerde directeuren en directrices, je past op je tellen en wanneer ik voor de negende keer deze nacht de 3 trappen op klauter om op de bovenste verdieping zorg te gaan verlenen deed ik dat niet stil genoeg volgens de cliënt die mij hijgend en puffend ziet staan boven aan de trap, “Normale mensen gaan met de lift.” zei hij lachend. In die zin zitten twee fouten, de eerste is dat ik niet normaal ben en de tweede is de lift, ik ben hier alleen in dit huis en als ik vast kom te zitten is er dus niemand meer. Ik knik vriendelijk en vervolg mijn weg naar de kamer, discussies ga ik niet eens meer aan met patiënten of zoals ze hier heette bewoners.

Ik tref een mevrouw aan die tot haar nek toe onder de ontlasting zijn, soms hè is mijn vak net de grote surprise show van Henny Huisman, je weet nooit wat je aantreft achter een deur. Nou dit keer was het ontlasting en ik ben allang blij dat het geen bloed of gebroken heup is want daar heb ik een beetje haat liefde verhouding mee de laatste weken. Iedere keer heb ik één van beiden als ik in de nacht zit.

Zo begin ik aan het verschonen van alles wat vuil is. Ik ga het nog een maal zeggen, wij verschonen en verdrogen niet. Ik merk dat mijn collega’s een abonnement hebben op het woord verdrogen als het gaat om het wisselen van incontinentie materiaal, ze vinden dat netter klinken. Ik vraag me af of die collega’s de betekenis kennen van het woord verdrogen, dat is toch iets wat je bij je patiënten niet doet.

Ik bedoel zouden die collega’s ook zeggen dat ze hun maandaverbandje verdrogen? Of hun tampon, die wissel je toch of verschoon je? Misschien een leuke discussie onder zorgverleners.

Maar goed terug naar die kamer en de ontlasting, wanneer ik bijna klaar ben begint de patiënten (bewoonster) te huilen. Je moet weten dat ik daar een beetje ongemakkelijk van wordt omdat ik niet zo van het huilen ben.

Ze vertelt dat ze zo’n pijn heeft en zich zo slecht voelt, ze vindt het erg voor me dat ik nu haar ontlasting moet opruimen. Het is een schaamte die ik wel vaker tegen kom, ik vind het niet echt erg ‘het is mijn werk’. Dat ‘het is mijn werk’ is nogal een graag gebruikt excuus van mij, ik roep het te pas en te onpas het is mijn excuus voor al dit soort momenten.

Dan besef ik me weer, welke functie iemand ook heeft, welke kennis je ook hebt. We worden allemaal een keer ziek, we gaan allemaal een keer dood en de poep van een LTS geschoolde ruikt het zelfde als de universitair opgeleide. Het is grappig eigenlijk iedereen wil maar één ding zonder ziekbed de laatste adem verliezen. De meeste willen gezond zijn en ik zie dagelijks mensen vechten voor hun leven tegen een onzichtbare vijand.

Ik ben dit werk gaan doen, niet omdat ik rijk wil worden of macht. Ik wilde dit niet omdat ik dacht dat ik het verschil kan maken tussen leven en dood, ik sta niet aan het bed omdat het zo’n leuk vak is. Soms is mijn vak trouwens echt wel leuk maar het is nou eenmaal niet het vak waar je meer feestjes hebt dan begrafenissen.

Dit vak was een passie voor mij, die vuile inco, het verdriet en de ziekte die nam ik op de koop toe.

Nadat ik dit alles bedacht heb ligt mijn patiënt weer in bed, ik wens haar een goede nacht en ik loop terug over de stille gangen terug naar kantoor, terug naar de koffie automaat.



Julian Hooikaas
Julian Hooikaas

Ik ben Julian Hooikaas, 21 jaar oud en werkzaam in de zorg. Ik schrijf de leuke maar ook de minder leuke gebeurtenissen in mijn vak op. Je leest ze hier voor mij is het een uitlaat klep en mijn steun en toeverlaat af en toe.

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *

Deze website gebruikt Akismet om spam te verminderen. Bekijk hoe je reactie-gegevens worden verwerkt.