Je hart stopte

Je hart stopte

Gebroken, kapot, vernederd tot op het bot, het enige ligt wat je zag was het licht om te kijken of er nog pupil reflex was, een inkijkje op de IC liet mij zien hoe iemand van de beademing werd gehaald. Knop voor knop schakelde de intensivist alles uit, tijd voor de laatste strijd die je ongetwijfeld zou gaan verliezen, je lichaam is kapot getrapt door wat klote mensen die met hun zatte harses los gingen.

Op het bureau staat een soort babyfoon voor me, op de camera beelden. Ik hoor hier eigenlijk niet naar te kijken, we kwamen eigenlijk voor iets heel anders op deze IC. Maar mijn collega’s van de IC keek via het beeldscherm in de kamer omdat het nogal een jong iemand betrof, ik keek mee of ik wilde of niet maar ik keek mee.

Op een ander scherm zag ik een hartslag zakken, het hart begon over te slaan, en het zuurstof gehalte in het lijf begon te zakken, langzaam stierf de patiënt. Het is je ergste nachtmerrie toch dat je naaste dit overkomt? Ik bedoel geen normaal afscheid meer omdat je op de BIS-monitor kan zien dat iemand zover is gesedeerd dat er ze tussen de 40 en 60 zitten. De gemiddelde anesthesie medewerker weet dat iemand dan in het groen zit om geopereerd te worden.

Niet kunnen stoppen met kijken.

Het lijkt me verschrikkelijk als ik hier naar kijk, het is een korrelig beeld, en ik zie geen emoties op de gezichten maar ik maak me daar wel een voorstelling van. Een vrouwelijk figuur stapt naar voren en legt haar hand op zijn gezicht, ze drukt een kus op het voorhoofd.

Dit is geen slecht geacteerde scene.

De arts kijkt recht de camera in, ik herinner me de oorverdovende piep bij mijn oma nog. Op dat kantoor klonk die piep niet maar ging er een alarm, de monitor gaf geen hartritme meer weer. Het was klaar, done, finito. Familie huilt hoorbaar, langzaam legt de arts zijn hand op de schouder van een familie lid. “Nog heel even” zegt hij, de babyfoon kraakt en eigenlijk weet ik dat ik niet moet kijken. Het is geen aflevering van GTST of medisch centrum west dit is echt, het echte leven en geen slecht geacteerde scene.

Ik moet u melden dat dit niet op feiten is berust maar ook uit hoe ik het persoonlijk zag. De IC is toch niet mijn soort vakgebied, het is een vak apart.



Julian Hooikaas
Julian Hooikaas

Ik ben Julian Hooikaas, 21 jaar oud en werkzaam in de zorg. Ik schrijf de leuke maar ook de minder leuke gebeurtenissen in mijn vak op. Je leest ze hier voor mij is het een uitlaat klep en mijn steun en toeverlaat af en toe.

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *

Deze website gebruikt Akismet om spam te verminderen. Bekijk hoe je reactie-gegevens worden verwerkt.