Hoe ze weer zuster werd.

Hoe ze weer zuster werd.

Ze ligt hier zielig ineengedoken, Marietje Pennema. Ze is er zo klaar mee haar hele leven was klaar en het was het soort patiënt waarbij je de medicatie kar het liefst achter 8 kluisdeuren hebt staan omdat je bang bent dat ze je complete voorraad voor 70 patiënten soldaat maakt. Marietje heeft een beginnend stadium van Alzheimer maar heeft altijd als verpleegkundige op een unit van het ziekenhuis gestaan, en ik…. de uitzendkracht vindt haar helemaal niet zo dement eerder diep ongelukkig.

Hoofdpijn

Marietje is hier wat ze in de politiek omschrijven als een hoofdpijn dossier, ze wil niks is zorgwerend en kan het met niemand vinden behalve ja je raad het zeker al? Met mij… Dat is omdat ik een uniform aan heb dat een wit jasje en broek bevat i.p.v. de eigen kleding van mijn
collega’s. Ik heb vaker het verwijt gekregen dat ik niet in uniform mag werken, maar dan kom ik met het argument dat het uniform mijn emotioneel schild is, in mijn werk ben ik geen Julian, dam ben ik broeder Sjuul. Wat ik in mijn werk vind vind ik in mijn privé niet altijd en andersom. Het pak is een tweede huid die me beschermt tegen emoties (voor zover dat kan).

Samen koffie drinken.

Marietje en ik lopen samen over de kamers, zij maakt de bedden op, ik leeg de vuilniszakken want ik kan de bedden niet zo goed opmaken als zij dat doet zegt ze. Dat is waar maar ik vind het geweldig om haar dit zo te zien doen, we lopen maar de koffiekamer en ik vraag of ze wat wilt drinken. Marietje wil geen koffie drinken bij de andere bewoners en aangezien mijn pauze pas begint als de andere collega’s terug zijn om me af te lossen drink ik koffie met mijn nieuwe collega zuster Pennema.

Familie Pennema vond het leuk om te zien, hoe goed het met haar gaat, zuster Pennema en ik hebben de familiedag in het leven geroepen. Waardoor familie een keer per week langs mocht komen van haar om te zien hoe het er aan toe ging op haar “werk” omdat ze nogal geprikkeld kon zijn als er bezoek voor haar kwam en ze bezig was met haar manier van “zorgen voor”


Op een dag zei zuster Pennema tegen mij: “Zo ik ben dement want ik weet niet wat ik gisteren heb gegeten maar je zorgt er wel voor dat ik me niet dement voel.” Ik lach en zeg dat is een van de mooiste complimenten die ik ooit heb gehad. Mijn aanpak was de arts en de psycholoog niet ontgaan maar zette hun vraagtekens wel hoe dat zat met medicatie en of ze niet zo ver zou gaan dat ze medicatie zou delen. Met het MDO (multi-disciplinair overleg) kwam dat ter spraken, en ik vroeg of ze even wilde wachten. Bij een MDO zit er vaak geen patiënt bij maar in dit geval ging ik toch mijn collega zuster Pennema halen, samen lopen we de vergaderzaal in en ik stel de twee voor.

Domme vragen van de arts.

Ik vraag aan zuster Pennema of ze pillen mag delen, en ze zegt: “Ik ben dement wat denk jij nou? Als je denkt dat ik medicatie mag geven wordt het misschien tijd om zelf een plekje te gaan uitzoeken hier.” Nou ja ik heb vaker mensen dom zien kijken maar dit sloeg alles wel.

Familie van medebewoners vonden het zo bijzonder om te zien hoe we haar van diep ongelukkige depressief vrouwtje naar zo’n krachtige vrouw midden in een wereld van het verpleeghuis neer zette. Ik kan me herinneren dat er een familie nogal afwerend was, vanwege dat de patiënt die daar bij hoorde slik problemen kreeg en de koffie dus verdikt met lepel gegeven werd. De patiënt slikte niet en zuster Pennema liep naar de dochter toe en zei: “Als je het nou met zo’n wit kunststof lepeltje doet en zachtjes op de tong drukt bevorder je een slik reflex.”

Dochter was afwerend en ik riep kom Marietje we hebben pauze. Samen lopen we naar de koffiekamer nadat de collega mij overneemt. Wanneer we de afdeling op lopen vraagt dochter of ze me even kan spreken. “Ik heb het geprobeerd en het werkte echt, kennen jullie dat trucje niet?”
Ik zeg: ” Jawel hoor maar ik heb lesgehad van iemand net zo oud als Marietje deze manier van zorgverlenen zit niet meer heel duidelijk in de opleiding van tegenwoordig.”

Marietje kreeg een knuffel van die dochter en een ontzettende dankjewel…
Met bijscholingen werd ze vaak meegenomen, gewoon voor de lol, inmiddels hadden de stagiaires een goede begeleider die ze hielp met het medisch rekenen, en de kennis die ze heeft over te dragen aan hun. Wij hadden nu naast de verplichte twee een derde controle voor
oplossingen die we moesten maken. Foutloos uit haar hoofd.

Marietje is populair

Het werd steeds meer geruzie wie er met Marietje pauze mocht houden en toen ik mijn diploma had ben ik hem gaan laten zien, ze keek me aan en zegt: “en nu door voor wat je echt leuk vindt.” Zuster Pennema overleed aan een hartstilstand tot het laatst toe heeft ze haar oude uniform
van toen gedragen wanneer ze bedden op ging maken, heeft ze met de bewoners activiteiten gedaan en voelde zich gewaardeerd door ons en door familie leden, alleen de arts dat bleef een verschrikkelijke vent dus die moest ze niet. Maar ineens zag ik dat mensen die dus weer mee
draaien en uitgedaagd worden het een stuk leuker vinden… wat nou ze kunnen niks meer?

Ik heb nog nooit zo’n goede stage begeleider gezien die feilloos kon helpen met opdrachten. Ze las de stukken en snapte alles, en het latijn werd soms verbeterd waar nodig. Ik vind het een uitdaging om net dat beetje extra te betekenen voor mijn patiënt wanneer ik zie dat dit nodig is. Want met kleine dingen kan je een mens met dementie weer gewoon laten mee draaien in een maatschappij.



Julian Hooikaas
Julian Hooikaas

Ik ben Julian Hooikaas, 21 jaar oud en werkzaam in de zorg. Ik schrijf de leuke maar ook de minder leuke gebeurtenissen in mijn vak op. Je leest ze hier voor mij is het een uitlaat klep en mijn steun en toeverlaat af en toe.

 

Één antwoord

  1. Saskia schreef:

    Geweldig hoe je daarmee om gegaan bent! En je omschrijft het ook zo mooi!

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *

Deze website gebruikt Akismet om spam te verminderen. Bekijk hoe je reactie-gegevens worden verwerkt.