Nachtje werken

Nachtje werken

Na de Covid periode komt de terminale nachtzorg wat moeilijk op gang, tijd voor mij om me te focussen op wat andere opdrachten. Ik heb twee lange termijn opdrachten lopen, de ene is een ziekenhuis opdracht en de andere een revalidatie opdracht.

Maar vannacht zit ik een nachtje in de buurt van Hoogvliet Rotterdam, het is een huis waar ik vaker heb gewerkt in het verleden. Ik kom binnen en tot mijn verbazing staan we ineens met zijn vieren i.p.v. drieën. Mooi dan heb ik alle tijd vannacht, lekker even kletsen. Ik merk dat ik het toch wel weer wat vind hebben die VVT, misschien moet ik dat even uitleggen. Ik ben het een tijd spuug en dan ook spuug zat geweest in de VVT, collega’s die over elkaar zaten te ouwehoeren, de verpleegkundige die als draak om de morfinekluis gekronkeld ligt. Het zijn twee voorbeelden uit een reeks die er voor zorgde dat ik weg wilde, na ruim 2 maanden pauze van de VVT merk ik dat ik het wel weer leuk vind.

De collega’s zijn blij me te zien, een bekend gezicht als uitzendkracht of zzp’er is belangrijk, gewoon eerlijk en oprecht je werk doen. Ik ken het klappen van de zweep nu wel in de meeste instellingen omdat ik vaak heb gewisseld en natuurlijk voeg je daar als zorgverlener ook nog je eigen klappen aan toe.

Zo zit ik vannacht gewoon een beetje te tikken en te praten, we doen niet zoveel omdat we het meeste al wel hebben gedaan. Ik heb de medicatie voorraad gecheckt en vervangen, mijn collega heeft de medicatie uitgezet en samen hebben we de bestelling zitten maken. Een gouden combi want allebei weten we wat ons vannacht te doen staat.

Het is een uur of drie als de bel gaat en ik op mijn dooie gemakje even rustig naar de kamer wandel, ik klop aan en zie daar een jongedame van 90 heel angstig liggen kijken naar me. Het is ook niet niks een grote man in het wit, ik zou ook bedenken dat ze me kwamen halen voor het PBC (Pieter Baan Centrum)

Ik ga door mijn hurken naast haar bed en pak haar hand, ze ontspant, ik kijk haar aan en ineens begint ze te huilen. Jahoor heb ik dat, waarom moeten mensen nou altijd bij mij huilen. Wat onwennig wrijf ik over haar hand. Ik ben voor patiënten gewoon toegankelijk en ik houd me niet aan het voorschrijft, ik schud handen, geef een schouderklopje of pak iemand vast, ik vind het namelijk onmenselijk om dat niet te doen, ik mag iemand wel bij de borsten pakken om te wassen maar een hand geven? Joh schei toch snel uit. Ik was mijn handen wel een paar keer vaker.

Ze waande zich in de oorlog en vertelde hoe haar broertje af is gevoerd naar het kamp, omdat hij met de moffen is gaan vechten, zachtjes wrijf ik haar over de rug, ze kalmeert gelukkig weer wat.



Julian Hooikaas
Julian Hooikaas

Ik ben Julian Hooikaas, 21 jaar oud en werkzaam in de zorg. Ik schrijf de leuke maar ook de minder leuke gebeurtenissen in mijn vak op. Je leest ze hier voor mij is het een uitlaat klep en mijn steun en toeverlaat af en toe.

 

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *

Deze website gebruikt Akismet om spam te verminderen. Bekijk hoe je reactie-gegevens worden verwerkt.