9 mei 2009 – En hoe nu verder

9 mei 2009 – En hoe nu verder

Foto: J.Hooikaas

Vechtend tegen de bierkaai groei ik op, verwerken heb ik het nooit kunnen doen. Verwerken is trouwens helemaal niet mijn sterkste punt. Daarom schrijf ik ook. Maar goed de jaren verstrijken ik begin aan mijn pubertijd waarin alles onzeker wordt en ik niet meer verder durf.

Daarna volgt mijn coming out, het zijn kleine spelden op de kaart des levens die ik mijn oma nooit heb kunnen vertellen. Ik begon aan alles te twijfelen, wanneer ik mijn reis naar Beuningen maakte voelde ik dat ze daar waren. Ik keek naar een grasveld maar het leek net of we dan weer even samen waren, tot vorige week.

Ik heb een déjà vu gehad, ik zag gebeuren wat er op het plein van het ziekenhuis gebeurde. Een ander ziekenhuis, zelfde boodschap, zelfde leeftijd en zelfde ziekte. Die avond stap ik mijn auto in en rijd ik naar Beuningen, ik rij de parkeerplaats op. Het is leeg er is niemand meer en ik loop in het zwakke schijnsel van de lantaarns naar de boom die de plek markeert waar de as ooit de grond raakte.

Voor het eerst bleef het koud, ik begon te praten maar het bleef koud. Normaal als ik hier sta krijg ik wel een rilling en voel ik me ‘anders’ maar nu bleef dat gevoel uit, voor het eerst voelde ik me alleen op dat grote veld vol verdriet.

In mijn hoofd ging de gedachte: “stom eigenlijk dat ik hier naar toe kom rijden, ze zijn er niet meer! Je kunt het nu zelf Juul kop op en door.” ik moest glimlachen, want het had zo een zin kunnen zijn die mijn moeder tegen me gezegd zou kunnen hebben.

Noem me gek, noem me raar, bijgelovig misschien maar ik geloof dat mijn naasten bij me blijven en niet vertrekken. Maar voor het eerst lukte me het om ze los te laten, ik kon dit!!

Het is me na 11 jaar gelukt om het op te schrijven, het verhaal van mijn oma, het verhaal van mijn grootste verlies. Het is weer een boek wat langzaam sluit, het is goed zo, ik hoef me niet hopeloos meer vast te klampen aan iets wat in mijn hart zit.



Julian Hooikaas
Julian Hooikaas

Ik ben Julian Hooikaas, 21 jaar oud en werkzaam in de zorg. Ik schrijf de leuke maar ook de minder leuke gebeurtenissen in mijn vak op. Je leest ze hier voor mij is het een uitlaat klep en mijn steun en toeverlaat af en toe.

 

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *

Deze website gebruikt Akismet om spam te verminderen. Bekijk hoe je reactie-gegevens worden verwerkt.