9 mei 2009 – Crematie

9 mei 2009 – Crematie

Image by Dean Moriarty from Pixabay

Het is gebeurt, die 9 mei liet mijn oma het leven. Ik verloor mijn steunpilaar en bleef over met twee ouders en een broertje, ik hechtte heel veel waarde aan mijn oma en soms had ik het idee dat zij de enige was die mij begreep. Al weet ik niet of dat echt zo was of ik me dat alleen inbeelden, misschien heeft ze wel nooit durven zeggen dat ze me eigenlijk helemaal niet zo’n leuke kleinzoon vond.

Ik zit in de kleine familie kamer, samen met mijn ouders. Mijn oma ligt in haar kist in de zaal aan de andere kant van de deur, de mensen van Yarden zijn bezig de zaal in gereedheid te brengen, ik leg mijn harp in de zaal en loop terug de familie kamer in. Ik had geen rust, dit was de allerlaatste keer dat ik mijn oma zag.

Gedurende de week zijn we veel bij oma gaan kijken, ze was koud maar het leek bijna of ze in die kist gewoon wakker kon worden, ze had haar bril niet op en ik vond dat gek want oma kan niet zien. Ik mocht gelukkig altijd komen wanneer ik wilde, dat heeft me die week erg gesteund. Ik geloof dat ze op de 13 is gecremeerd, maar dat weet ik even niet meer zo zeker.

Vanaf het rouwcentrum in Hardinxveld vertrok mijn oma aan haar laatste reis naar het rijk van Nijmegen, Yarden locatie Beuningen, hier is mijn opa gecremeerd en in de muur gezet. Mijn oma zal hier ook gecremeerd worden en samen zullen ze hun laatste rustplaats vinden op het grasveld van het crematorium.

Ik zie een volle zaal, mensen die ik niet allemaal ken. Hele emotionele mensen, minder emotionele mensen. Ik zit voor in en ik draag een stukje voor, het vel papier van toen is wat uitgelopen door mijn tranen die er op gevallen zijn. Ik speelde een deuntje op mijn harpje en we luisterde naar drie liedjes

Sweet people – and the birds where singing

Mieke Telkamp – waarheen waarvoor

Karin Bloemen – Geen kind meer

Wat de volgorde was van die liedjes weet ik niet meer, het enige wat ik nog weet is die zaal. Mijn oma die verdween en het gevoel van leegte kwam. Het is de leegte waar iedereen in stort als er een naaste overlijd.

ik herinner me nog het huis van mijn oma leegruimen, confronterend want dat waren de laatste dingen die ik van mijn oma had. Het fysiek werd steeds minder.

Mijn oma was weg en haar huis ook, einde… Nu moest ik leren dealen met een lege plek.



Julian Hooikaas
Julian Hooikaas

Ik ben Julian Hooikaas, 21 jaar oud en werkzaam in de zorg. Ik schrijf de leuke maar ook de minder leuke gebeurtenissen in mijn vak op. Je leest ze hier voor mij is het een uitlaat klep en mijn steun en toeverlaat af en toe.

 

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *

Deze website gebruikt Akismet om spam te verminderen. Bekijk hoe je reactie-gegevens worden verwerkt.

×

Hallo

Klik hier onder op een logo om te chatten met ons of stuur ons een e-mail op: info@broedersjuul.nl

× Kan ik je helpen?