9 mei 2009

9 mei 2009

Image by Parentingupstream from Pixabay

Ik zit aan het bed op een kleine IC ergens aan het bed van een dame, mijn kleine handje in het hare. Ze slaapt, op het scherm staan cijfertjes en piepjes, kronkel lijntjes, op de borst van de dame zitten stikkers, stekkers en slangetjes.

Reken maar uit 21 jaar min 11 jaar is 10, als tien jarige jochie overleed mijn oma aan darmkanker. De wonden zijn redelijk geheeld en ik ga een poging doen om het nu op papier te zetten, het zijn 3 blogs, van sterven naar crematie naar nu. Ik hoop dat jullie het lezen, en zien vanuit een 10 jarige hoe eng het ziekenhuis is.

IC 1

Voor het ziekenhuis staat mijn moeder, de welbekende zuster Toos, of nou ja toen nog zuster Carina. Mijn oma moest voor een operatie, ze had namelijk kwade cellen in haar darmen. Die vormen klopjes en maakte dat mijn oma pijn had, mijn moeder legde het uit op een manier dat ik het snapte. Vandaag mocht in op bezoek komen, mijn moeder sliep bij mijn oma op de IC, aan haar gezicht was iets vreemd toen ze ons daar bij dat ziekenhuis op stond te wachten. Haar stond de taak te wachten om een tien jarige klote tiener te vertellen had zijn oma dood zou gaan en het ziekenhuis niks meer kan doen voor haar.

We stonden in het hoekje bij de fietsenstalling en het nieuws sloeg in als een bom, in flitsen zie ik nu dat moment weer. Wat er precies is gezegd heb ik geen idee meer van maar het gevoel van machteloze woede herken ik nog. Het is de woede die iedereen wel is heeft als hem onrecht word aangedaan, dat voelde ik op dat moment.

De weg in dat ziekenhuis kan ik op dit moment nog blindelings lopen, ik weet nog dat mijn oma daar zonder kunstgebit lag. Ze leek een beetje op een verschrompeld schildpad, ze werd wakker want zo lomp als ik ben deed ik haar pijn. Mijn oma, zo kwetsbaar, zo fragiel.

Normale afdeling

Daarna kan ik me nog herinneren dat er een opperverpleegkundige Heks op de normale afdeling mij uit de kamer van mijn oma ontzei, ze braakte en ik werd weggestuurd. Ik voelde mij boos, mijn oma werd van me afgepakt. Heftig snikkend rende ik door het ziekenhuis naar de afdeling van mijn moeder en deed mijn verhaal.

IC 2

In haar buik was iets gaan lekken, hierdoor belanden mijn oma weer op de IC, ze heeft besloten dat er geen tweede keer meer word geopereerd en daarmee tekende ze haar eigen doodvonnis.

Ze belanden op de IC in een kamertje, achteraf was dat dus een eenpersoonskamer om te gaan sterven, daar zijn die kronkellijntje, cijfers en een morfine pomp. Ze word gesedeerd en het afscheid is vol tranen.

Ik weet dat mijn andere opa en oma langs zijn geweest, en ik weet de laatste paar seconden nog verder is het ene grote tranen massa. Ik kon niet bij oma op bed, ik kon haar niet knuffelen zonder haar pijn te doen. Ze stierf daar op 9 mei 2009 om 8:25.

Ik gaf haar nog een poppetje van hout en vilt wat ik zelf had genaaid, een sterrenwachter om over mijn oma te waken dat ze snel beter zou worden, later om haar de weg naar de hemel te wijzen. Zodat ze niet alleen die reis zou hoeven afleggen. Boven stond opa te wachten bij de sterretjes om oma eindelijk weer een knuffel te geven na al die jaar…



Julian Hooikaas
Julian Hooikaas

Ik ben Julian Hooikaas, 21 jaar oud en werkzaam in de zorg. Ik schrijf de leuke maar ook de minder leuke gebeurtenissen in mijn vak op. Je leest ze hier voor mij is het een uitlaat klep en mijn steun en toeverlaat af en toe.

 

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *

Deze website gebruikt Akismet om spam te verminderen. Bekijk hoe je reactie-gegevens worden verwerkt.

×

Hallo

Klik hier onder op een logo om te chatten met ons of stuur ons een e-mail op: info@broedersjuul.nl

× Kan ik je helpen?