Alleen overblijven.

Alleen overblijven.

Gisteren zat hij hier, Luuk de jongen waar ik jaren geleden een keer mee date. Hij kwam mijn nieuwe huisje bekijken, Luuk is een leuke gozer toen der tijd wilde hij te snel en dat schrok mij af.

Dat maakte dat ik gisteren toen hij de deur uit liep ik wat droevig werd, ik herinnerde me Marion nog. Ze was 50 en altijd hopeloos op zoek naar een vriend, net als ik was ze zorgverlener. Ze kon met niemand praten over wat op haar werk gebeurde en inmiddels ligt ze hier in haar bed.

Na een heftige periode van cytostatica is voor deze oncologie verpleegkundige ook een eind gekomen aan de behandeling. Ze ligt hier om te gaan sterven en ik zit bij haar bed nog wat rottig papierwerk te uit te voeren. We krijgen het over, ja hoe kan het ook anders, ons vak. Ze verteld over haar cliënten en hoe ze genoot van haar werk. Maar de kanttekening van dit alles is dat ze niemand had om de gelukkige momenten maar ook de droevige momenten te bespreken.

Ze vertelde over de vele mislukte dates, dat ze de moet op gaf en het vaak bleef bij een snelle wip. Maar wanneer het serieus werd vluchtte ze of hij, en ineens word ik bang. Ik lijk een klein beetje op Marion, het zal toch niet.

Ik heb twee hele lieve ouders waar ik gelukkig goed mee kan praten maar ze hebben niet het eeuwige leven, op een dag eindigt dat en dan ben ik alleen. Geen zuster Toos, geen vader en blijf ik over met een broertje dat 0 interesse heeft in mijn vak of in mijn leven.

Dat hele Sarss-CoV-2 virus en de lockdown hebben me sowieso wel eenzamer gemaakt, het maakte dat ik slecht sliep en er van baalden dat ik mijn vrienden niet zo vaak zag als ik zou willen. Om me heen zie ik alle jongens weer gaan date met elkaar, met het aanbrekend van de lente zie ik weer relatie’s beginnen en vanachter het raam zie ik dat gebeuren.

Zo ook Luuk, het is niet dat ik hem van het geluk wil onthouden. Maar als hij zo zielsgelukkig over zijn vriendje zit te vertellen lijkt het net of ik een steek in mijn rug krijg. Zal ik dan net als Marion alleen achterblijven?

Het is niet mijn beste blog dat weet ik, maar dit is mijn gevoel. Want op een of andere gekke manier krijg ik sinds ik in de zorg zit alleen nog maar hulpbehoevende jongeren voor mijn neus. De een is psychisch niet zo sterk, de ander blijkt kanker te hebben en overlijd binnen 3 maanden… Ik ben nog net niet getrouwd met mijn werk dat geef ik eerlijk toe. Dus lieve dames en heren, als jullie nou nog een leuke man voor me weten 😉 laat maar door komen, het liefst net zo’n vak idioot als dat ik ben.

Misschien word het zelfs een leuk nieuw NPO programma, first dates hospital, of we beginnen gewoon een nieuwe medisch centrum west. Tot die tijd? Grindr, Tindr, Badoo en date ik er maar gezellig op los 😉

Dat ik me eenzaam voel is niet de boodschap van de blog, ik wil jullie als lezers ook mee nemen in een stukje leven van de zorgverlener en ondanks ik in mijn werk altijd heel zeker over kom zijn er genoeg onzekerheden die je niet ziet maar er wel zijn.



Julian Hooikaas
Julian Hooikaas

Ik ben Julian Hooikaas, 21 jaar oud en werkzaam in de zorg. Ik schrijf de leuke maar ook de minder leuke gebeurtenissen in mijn vak op. Je leest ze hier voor mij is het een uitlaat klep en mijn steun en toeverlaat af en toe.

 

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *

Deze website gebruikt Akismet om spam te verminderen. Bekijk hoe je reactie-gegevens worden verwerkt.

×

Hallo

Klik hier onder op een logo om te chatten met ons of stuur ons een e-mail op: info@broedersjuul.nl

× Kan ik je helpen?