Niet springen op het waterbed

Niet springen op het waterbed

Vannacht zit ik naast het bed van Nelly, een honderd plusser die deze week te horen heeft gekregen dat ze mij en vele Nederlanders niet gaat overleven. Het bijzondere van mijn vak is dat je veel kan vragen, zeggen en doen.

Nelly is een rasechte Bredase, geborgen en getogen hier en in honderd jaar tijd heeft ze veel zien veranderen. Ze is moeder, was vrouw van en nu is ze weduwe van. Ik stap daar binnen voor mijn nachtdienst, het is een waak nachtje dus er staat niet veel op de planning behalve zitten en kijken. Tot zover mijn vak, zitten en kijken šŸ˜‰

De deur wordt geopend door de jongste dochter, ik stel me voor en vanwege die maatregelen geven we elkaar geen hand. Dat mag er in blijven wat mij betreft, ik schud namelijk al geen handen meer sinds ik in de opleiding zit. Wat de reden daar van is? OnhygiĆ«nisch, ik hoor de vrouw van JCI nog roepen, “It’s not hygienic.” Toen ik mijn patiĆ«nt een handje wilde geven, nou dat komt me wel goed uit want ik vind het niet zo prettig als ik van de ene zo’n slap handje krijg en van de ander een aantal gebroken middenhandsbeentjes.

Ook aan Nelly stel ik me voor als Sjuul, die naam hou ik maar aan want Julian is vaak toch net wat lastiger. Ze stelt zich voor als Nelly, met de duidelijke boodschap dat ik geen mevrouw en U mag zeggen. In de keuken wordt ik door dochter bij gepraat over haar moeder, en ze vertelt dat ze zo doof is als een kokosnoot en zo blind is als een mol.

Wanneer dochter weggaat is trekt Nelly een scheef gezicht, zo’n gezicht die alle tandeloze ouderen kunnen trekken. Ze zegt net iets te hard:” Ik dacht dat ze nooit naar huis ging,” en laat een grote natte scheet. “Zo die zat heel de avond al dwars.” Ja nu kun je me opvegen, deze dame is lekker zichzelf.

Nelly klopt op het bed en zegt: “Nu jij want jij weet alles van mij maar ik niks van jou, daar moet even verandering in komen.” Dus ik ga zitten, met dat mijn kont het matras raakt voel ik het hele ding klotsen, ik spring verschrikt op. Nelly kon haar lol niet op, het is namelijk een water bed en als je dat niet verwacht schrik je jezelf de tandjes.

Nogmaals ga ik zitten en ze begint een vragen vuur te openen waar je u tegen zegt, het is een kruising tussen een anamnese en een kruis verhoor. De meeste antwoorden geef ik, bij andere geef ik braaf aan dat ik dat liever privĆ© houd en toen was daar de vraag der vragen: “Heb je een….” normaal verwacht ik vrouw/vriendin, maar Nelly zei dood leuk ‘man/vriend’ Haar ogen waren mijn gezicht aan het scannen, dus ze wist niet zeker of ze een goede zet had gedaan. Ik besluit er niet teveel aandacht aan te besteedde, en antwoord: “Ik heb op dit moment geen partner.” Ze kijkt een beetje beteuterd alsof ze had gehoopt dat ik zou zeggen of ik hetero of homo was.

Ik verplaatste mijn linker bil iets naar achter en het bed begon weer te golven, “pffffft wel stilzitten anders wordt ik zeeziek.” In haar ogen fonkelde pretlichtjes. Ze kijkt me aan, en ik denk dat ze echt niet zo blind was als een mol. Dat dove valt trouwens ook wel wat mee, hoe zachter ik ging praten hoe duidelijker ze antwoord gaf. Bij de meeste ouderen noemen we dat selectief doof zijn.

Samen kijken we nog wat televisie, ik merkte dat ze af en toe nog wel is onderzoekend naar me keek maar ik negeerde het. Ik vraag aan haar of ze nog niet wil slapen, haar ogen zeggen ja maar er kwam volmondig nee uit haar mond. Inmiddels heb ik me verplaatst van bed naar stoel, dat zit toch net wat comfortabeler.

We praten nog wat en toen kregen we het over haar waterbed, ik vroeg haar of dat nou een beetje goed slaapt. Haar antwoord? “Jahoor ligt prima, alleen seks hebben op zo’n bed voelt alsof je seks hebt op een opblaas kasteel voor kinderen, het beweegt nogal.”

Oke ik denk ik plaatjes en de jaren hadden deze mevrouw niet echt goed gedaan, dus je kunt je voorstellen dat… Maar ik schoot wel in de slappe lach, en ondertussen vroeg ik mezelf af hoe deze dame wist hoe seks op een opblaas kasteel voelde maar daar ga ik niet aan vragen ik blijf professioneel. Hinnikend van de lach zaten we beiden onze tranen te deppen, soms he, som is dat vak van mij best heel erg leuk.


Julian Hooikaas
Julian Hooikaas

Ik ben Julian Hooikaas, 21 jaar oud en werkzaam in de zorg. Ik schrijf de leuke maar ook de minder leuke gebeurtenissen in mijn vak op. Je leest ze hier voor mij is het een uitlaat klep en mijn steun en toeverlaat af en toe.

 

ƉƩn antwoord

  1. Carmen v arnhem schreef:

    Ha Julian, met heeel veel plezier dit leuke stuk gelezen, wat schrijf jij heerlijk! Ik ga meer van je lezen en je volgen, groetjes van een zorgcollega Carmen

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *

Deze website gebruikt Akismet om spam te verminderen. Bekijk hoe je reactie-gegevens worden verwerkt.