Het laatste uur.

Het laatste uur.

Ik pak zijn hand en in mijn witte quarantaine overal, met bril, mondkapjes en haarnetje zit ik naast zijn bed. Meneer Fransen heeft een oorlogstrauma, hij is besmet met het tegenwoordig zo bekende Sarss-CoV-2 virus. Ik pak zijn hand vast omdat hij vecht, de hoge dosering midazolam en morfine.

De man zou vandaag net als wij koningsdag moeten vieren, volgens zijn dochter was dat de enige dag in het jaar dat hij aan de zuip ging in zijn stamkroeg en dan kwamen de verhalen. De inhuldiging van Beatrix, de geboorte van de kids van het koningshuis en de trouwerij van Willem met Maxima, ja meneer Fransen is koningshuis fan.

Ze verteld me dat de laatste jaren dat niet meer op ging, hij raakte langzaam zijn grip op de werkelijkheid kwijt. De oorlogstrauma’s kwamen en er is sinds 2017 geen nacht meer geweest dat hij niet gillend wakker werd uit zijn slaap. Hij komt uit het ziekenhuis waar hij de keus maakte geen IC opname meer te willen, nu een week later ligt hij hier. Stervende, toen hij binnen kwam lag hij aan 7 liter zuurstof, de antibiotica is gestaakt en nu is het wachten tot het over is. Hard hè? Maar het is wel de werkelijkheid.

De midazolam en morfine werkt niet voldoende, de onrust blijft, maar ik zat aan het toedieningsplafond. Dat betekent dat de maximale uur dosering is bereikt en dat de arts niet hoger durft of kan gaan. Daar heb ik respect voor want deze hoeveelheden kende ik ook niet, dus ik ben er naast gaan zitten.

Zijn ogen staan onrustig in zijn kassen, hij is bang dat zie je aan alles in zijn lichaam. Misschien is het mijn vak maar het maakt soms echt nog wel indruk, al word het langzamerhand wel normaler om naast een overlijden te zitten.

Zijn dochter is ernstig ziek en het zou haar dood worden wanneer ze besmet raakt, met onze afdelingslaptop maak ik verbinding zodat ze kan waken, het is een afgesloten conference call waar alleen zij en haar man aan kan deelnemen. Zo hebben ze zicht op haar vader en hij op hun. Tijdens het waken is het normaal dat ik om de zoveel uur/minuten binnen loop om bij te spuiten, maar ik zat een klein beetje gevangen in de sterke greep van een nogal verzwakte oude man.

Eén uur voor hij overleed zei hij, die kut oorlog… Het heeft me kapot gemaakt, maar ik heb het overleefd. Nu ga ik dood omdat ik ziek ben zoals het hoort, niet aan bommen, kogels of een mes. Hij zakte terug in zijn kussen en sliep rustig in. Eén uur daarna blies hij vredig en helemaal ontspannen zijn laatste adem uit. In het bijzijn van zijn dochter, schoondochter en kleinkinderen (op video)

Toch bijzonder om te zien dat je met de automatisering van nu nog zoveel kan bereiken. Meneer Fransen zal nooit 75 jaar vrijheid meer meemaken, maar naar zijn zeggen heeft hij een prima leven gehad.


Julian Hooikaas
Julian Hooikaas

Ik ben Julian Hooikaas, 21 jaar oud en werkzaam in de zorg. Ik schrijf de leuke maar ook de minder leuke gebeurtenissen in mijn vak op. Je leest ze hier voor mij is het een uitlaat klep en mijn steun en toeverlaat af en toe.

 

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *

Deze website gebruikt Akismet om spam te verminderen. Bekijk hoe je reactie-gegevens worden verwerkt.