Hoe hij beter werd.

Hoe hij beter werd.

© sasint (pixabay)

In mijn vak worden mensen niet meer beter, ik slijt namelijk de jaren in de palliatieve zorg, de zorg waarin iedereen sterft. Maar je moet natuurlijk altijd uitzonderingen hebben op de regels. Sander was zo’n jongen, de uitzondering op mijn regel.

De casus is duidelijk, 21 jaar en uitbehandelde kanker bij zijn testikels. Ik krijg de aanmelding binnen en ik schrik toch wel aardig, mijn leeftijd en dan al opgegeven, natuurlijk gebeurt dat wel vaker. Het wordt een zware tijd ook voor mij als broeder, dit zijn namelijk niet de minste zorgvragen die je doet in mijn vak.

Intake

Alle zorg begint met een intake, omdat ik veel samenwerk met bemiddelingsbureaus hoef ik eigenlijk nooit een intake te doen. Ik krijg meestal de informatie via hun alleen ging dat hier even iets anders in zijn werk. Het oncologisch centrum van Rotterdam plaatste zelf de aanvraag bij mij, ik zou dus zelfstandig deze zorg op me gaan nemen. Niet als thuiszorg organisatie maar als verlengstuk van het centrum. De rekening word netjes betaald door hun en zij regelen alles met de verzekering. Eerlijk is eerlijk ik zou niet eens weten hoe ik bij een zorgverzekering moest declareren.

Maar terug komend op de intake, ik moest deze dus zelf aan gaan. Het is al weer een poosje geleden dat ik dat heb gedaan maar die dinsdag sta ik op de stoep, bewapend met mijn laptop en een schrijf blok. Samen met wat bekende zzp’ers zal ik deze zorg gaan draaien, ik ken mijn collega’s goed en we hebben dit vaker gedaan dus alle vertrouwen in hun is er.

Bij binnenkomst zie ik weinig van de kanker, ik bedoel jullie snappen waarschijnlijk ook wel dat hij niet met zijn geslachtsdelen op tafel lag. Wat ik bedoel te zeggen is dat ik geen tekenen van chemo zag, geen donkere kringen, geen kaal hoofd en een best energieke jongen om re zien. Aan tafel neem ik de rits met vragen door. Als jullie willen weten hoe dat er ongeveer uitziet?

Het is dus nogal een zit om dat alles in te vullen, mijn dossier correspondeert niet met het ziekenhuis systeem dus ik moet alles overnemen en invoeren in het dossier.

Chemo en bestralingen sloegen niet aan.

Hij was bestraalt en kreeg chemo in het begin, maar het mocht niet baten, de tumor zat op een plek die niet operabel was zeiden ze. Ik bekijk de scans en foto’s. Kijk ik ben geen radioloog en ik snap ook zeker niet wat ik zie, maar een ding was duidelijk de tumor heeft een gedeelte van de zaadlijders ingekapseld. Ik kon me alleen niet zo indenken dat dit niet operabel zou zijn. Het spreekwoord is toch ‘hakkie takkie weg zakkie’ ?

Groot overleg

De dagen erna leerde ik hem verder kennen, ’s nachts sliep hij en ik las een boekje of schreef wat in mijn dagboek. Maandag zou ik groot overleg hebben met een aantal artsen waarin ze casussen zouden bespreken, dat doen ze iedere maand. Het is om de contacten met elkaar warm te houden. Dit overleg vond plaats in een ziekenhuis te Amsterdam, in de grote ruimte zat ik nog wat dossiers bij te werken toen tegenover mij kwam een oncoloog van het Antonius van Leeuwenhoek ziekenhuis zitten. De vergadering begon en tot mijn grote schrik zie ik op het scherm ineens de naam Sander Pronk, de oncoloog van Rotterdam had hem ingebracht als casus. Nu snapte ik waarom erop gestaan werd om mee te komen.

Ik luister aandachtig mee naar de oncologen uit allerlei MC’s in Nederland, ze brainstormen over hoe deze casus toch nog genezen kon worden. Het gebeurt me nooit dat artsen nog bezig zijn voor genezing, zeker niet als ik in beeld kom. Meestal is het dan nog gewoon een beetje rekken.

Maar bij hem was er dus nog wel een vraag naar genezing. Dat was heel bijzonder.

Na veel gesteggel

De mannen kwam er niet echt uit, ik zeg wel mannen… Maar er was één vrouw die stil aan de hoek van de tafel zat. Ze zat druk te pennen dus ik dacht dat het de notulist was en ineens stond ze op. Ze schraapte haar keel en begon een verhaal in vakjargon waar ik geen touw meer aan vast kon knopen, de mannen keken verbaasd en de eindstand was?

Opereren zou kunnen met behoud van zijn geslachtsdelen maar zonder teelballen en een stuk van de endeldarm maar dat konden ze ondervangen met een reconstructie. Ze tekende het uit en het verscheen op de monitor. De belangrijke slagaderen en aderen zouden gespaard worden een een aantal venen zouden worden omgelegd met stands, maar hij zou als dit allemaal lukte schoon verklaard worden.

Alsof je een lolly aan een baby geeft.

Je snapt natuurlijk wat zijn reactie was, hij was door het dolle heen. Veertien dagen later lag hij in Amsterdam op de OK, en ondanks dat hij geen kinderen meer kan krijgen op de natuurlijke weg leeft hij en is hij dolgelukkig met zijn vriendin.

Toch mooi hè dat zo’n samenwerking ervoor kan zorgen dat iemand weer geneest. Ik doe het de artsen niet na, nee laat mij maar gewoon lief en leuk doen bij mijn cliënten want ik zou het niet kunnen.


Julian Hooikaas
Julian Hooikaas

Ik ben Julian Hooikaas, 21 jaar oud en werkzaam in de zorg. Ik schrijf de leuke maar ook de minder leuke gebeurtenissen in mijn vak op. Je leest ze hier voor mij is het een uitlaat klep en mijn steun en toeverlaat af en toe.