Het lijkt wel oorlog

Het lijkt wel oorlog

Image by Alexandra_Koch from Pixabay

Ik zit aan het bed van mijn tachtigjarige dementerende cliënt, samen kijken we wat televisie. Het gebeurt vaker dat ik samen met mijn cliënten naar programma’s kijk.

De aanvraag was vrij duidelijk, tachtigjarige mannelijke zorgvrager met chronisch hartfalen en dementie in fase 2 en een longontsteking, niet een uitzonderlijke combinatie moet ik toegeven. Wat zo uitzonderlijk was dat het van een oppasdienst werd gewijzigd in palliatieve zorg. Die oppasdienst moet ik misschien even uitleggen, die word ingezet als iemand van product ZVW (zorgverzekeringswet) naar een product uit de WLZ (Wet Langdurige Zorg) gaat. In Nederland zijn de wachtlijsten dermate groot dat er in een thuissituatie een periode overbrugt moet worden. Hier worden dan vaak zorgverleners op ingezet die afhankelijk van de indicatie stelling door het CIZ diensten gaan werken bij iemand thuis. Onderling noemen we dit oppasdiensten omdat we eigenlijk niets hoeven te doen behalve de normale zorg en op te passen dat er niks met de cliënt gebeurt.

Het Nieuws

Eén uur of 4 ervoor kreeg mijn cliënt iets tegen de pijn en de benauwdheid. De huisarts heeft ter overbrugging 5 ampullen morfine achtergelaten, en 7 ampullen met dormicum. Veel te veel natuurlijk maar goed, ‘better safe than sorry’ zullen we maar zeggen. Samen met hem kijken we naar het nieuws, we zien de beelden van de hamsterende mensen die vanwege het SARS-CoV-2 virus toiletpapier zijn gaan kopen bij het leven.

De beelden waren nogal beangstigend, mijn cliënt kijkt en vraagt zacht: “Is de oorlog opnieuw uitgebroken?” Ik draai mijn hoofd en bedenk me dat met zijn leeftijd hij die oorlog heel bewust heeft meegemaakt. Dus dat de beelden leken op wat er in de tweede wereld oorlog is gebeurt.

Ik probeer hem uit te leggen dat ze bang zijn voor een griep virus wat de afgelopen weken in een razend tempo om zich heen is gaan slaan. Maar de oorlog krijg ik niet meer uit zijn hoofd gepraat.

De moffen, ze komen.

Het is inmiddels donker als ik vraag of hij nog niet moe is, zijn ogen staan glazig en contact krijg ik niet 1, 2, 3, met hem dus ik herhaal mijn vraag. Op dat moment leek hij wel door de bliksem getroffen te zijn, wild om zich heen slaand begint hij met roepen: “De moffen, ze komen, de moffen. Verstop je fiets, barricadeer de deuren, bescherm vrouw en kinderen.

Ik sta met mijn mond vol tanden, en probeer hem tot rust te manen. Hij haalt uit, dat er in iemand zo verzwakt nog zo’n kracht kon zitten snap ik nog steeds niet maar die afdruk van zijn hand was nog zichtbaar.

Ik krijg geen rust meer in hem, de paniek was te groot toen ik besloot die ampullen aan te breken en meneer een dosis te geven zodat hij zou gaan slapen.

Na twee keer mis geprikt te hebben omdat in een spartelende man met geen goed fatsoen te prikken valt, heb ik ervoor gekozen na overleg met de HAP om de dormicum met de kleinste naald die ik kon vinden loodrecht in zijn buik te injecteren. Het heeft gewerkt, een minuut of dertig later lach hij met ene uitgestreken gezicht in zijn droom te zingen.

Nooit meer wakker geworden.

Toen de volgende dag zijn echtgenoot wakker werd heb ik uitgelegd wat er is gebeurt, op haar aandringen heb ik mijn cliënt wakker laten worden waarna het zelfde gebeurde. Dit keer ving ik de klap niet maar zijn vrouw, een brosse oude dame.

Ik heb uitgelegd dat het verstandiger is als haar man in slaap zou blijven omdat in combinatie met morfine en een beschadigd brein het erg leek dat hij een actief delier aan het ontwikkelen was.

Voor de laatste maal trok ik een ampul op en spoot deze in de vlindernaald die ik vannacht al geplaatst had. Na 5 minuten viel mijn cliënt weer weg en zat mijn dienst erop.

Gek eigenlijk dat de beelden van hamsterende Nederlanders zoveel teweeg kon brengen bij mijn cliënt, hij was er van overtuigd dat de derde wereld oorlog uitgebroken was. Niet veel later is de cliënt in het bijzijn van al zijn kinderen en echtgenoot ingeslapen.


Julian Hooikaas
Julian Hooikaas

Ik ben Julian Hooikaas, 21 jaar oud en werkzaam in de zorg. Ik schrijf de leuke maar ook de minder leuke gebeurtenissen in mijn vak op. Je leest ze hier voor mij is het een uitlaat klep en mijn steun en toeverlaat af en toe.

 

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *

Deze website gebruikt Akismet om spam te verminderen. Bekijk hoe je reactie-gegevens worden verwerkt.

×

Hallo

Klik hier onder op een logo om te chatten met ons of stuur ons een e-mail op: info@broedersjuul.nl

× Kan ik je helpen?